Dziwna Planeta

Tosia Lenkiewicz 5c

            Dawno, dawno temu, gdy nasza kochana Ziemia jeszcze nie istniała, żyła pewna planeta, która była dziwna. Miała i twarz, i nogi, i ręce i po kosmosie spacerowała. To z Wenusem się witała, to do Jowisza coś gadała. Żadna z tych planet jednak nigdy jej nie odpowiedziała. Przecież one ni twarzy nie miały, ni rąk, ni nóg. A jednak Dziwna Planeta poddać się nie chciała i dalej próbowała z nimi rozmawiać!

            Aż pewnego dnia zrozumiała, że w tym kosmosie jest sama. Nagle zapaliła jej się lampka w głowie. A może poszukam? A może coś znajdę? – pomyślała. Długo szukała… aż w końcu znalazła! Znalazła! Naprawdę znalazła! Znalazła planetę dziwną tak jak ona. Podobnie jak ona wyglądała i tak jak ona się ruszała. Ale okazało się, że to było tylko lustro… Dziwna Planeta się rozpłakała. Nie wiedziała, co jeszcze może zrobić. Była bezsilna i straciła resztki nadziei.

  • Czeee… czee… cześć – nagle usłyszała. Odwróciła się i nie wierzyła w to, co widzi.
  • Hej! – wykrzyknęła

A kogo ujrzała? Naszą najukochańszą Ziemię! Po wielu miesiącach wspólnych rozmów i spędzania każdej chwili razem, bardzo się zaprzyjaźniły i spokojnie dalej żyły obok siebie.

            Niestety, teraz już Dziwnej Planety nie ma. Pozostała tylko Ona. Nasza planeta – Ziemia, która zaczyna powoli umierać. Dlatego szanujcie naszą planetę i cieszcie się, że wciąż istnieje.